19e07742

Voyage en Solo et le Sunset Mouët

Thu, 26 Mar 2026 10:31:12 GMT

Tour du Chez Théo via Col du Saix et le Sunset Mouët

EMIns Dag 4

Vandaag stonden er twee 'Verticals' op de planning. Een Vertical (ook wel VK, Vertical Kilometer) is de benaming voor een zeer steile, korte beklimming waarbij je in maximale hartslag omhoog gaat. Ik had zin in een dagje voor mezelf, dus ging ik niet mee met de eerste route.

Col du Saix (1.626m)

12.3 km
650 hm
03:30 uur

In plaats daarvan ging ik alleen op pad. Rond 10:00 vertrok ik vanuit het hotel en liep ik door het weiland en vervolgens omhoog richting Col du Saix (1.545m). Het voelde magisch om alleen in dat witte landschap te worden opgenomen. Ik kwam onderweg naar de Col niemand tegen. Het maakte me enerzijds rustig maar ook juist wel een beetje gespannen. Toen ik bijna bij de Col was liep ik namelijk langs een steile helling omhoog en zag ik hoe dik het pak sneeuw was waar ik op liep. Mijn kennis over lawine gevaar is nihil en dus maakte ik me plots ineens zorgen dat er een plakkaat sneeuw zou verschuiven die mij vrolijk met zich mee zou nemen naar beneden. En dan zou er dus niemand zijn die alarm zou kunnen slaan. Dit doemscenario duurde gelukkig niet lang. Na enkele minuten een ongezond-hoge hartslag te hebben gehad was ik op de Col en kon ik in rust van het uitzicht genieten.

Vanaf hier was het nog een klein stukje naar Chalet de Théo (ook wel Chez Théo genoemd), waar ik -onder het genot van een kopje koffie- van het uitzicht op Mont de Grange genoot. Even later liep ik naar ski-station Barbossine, waar mijn ski-pas afgewezen werd en ik dus maar te voet naar beneden ging naar Châtel. Ik kocht een lekkere baguette en liep langs de auto-weg terug naar het hotel.

Sunset Mouët

1.4 km
400 hm
00:31 uur

De Sunset Mouët was een ervaring die vermoed nooit te gaan vergeten. In het kort? Zo snel mogelijk steil omhoog klimmen, om vervolgens de zon achter de bergen te zien verdwijnen en te genieten van een privé-diner met de groep in Alpage du Mouët.

Om 16:45 verzamelden we voor het hotel om naar richting de start van de Vertical te rijden. Vanaf de parkeerplek zou het ook nog een stukje wandelen zijn naar de uiteindelijke start. Dit bleek uitdagender dan de deelnemers (en begeleiding) had gedacht. Na mate de tijd vorderde en de paadjes minder op paadjes begonnen te lijken groeiden de twijfels over of we de startplek nog überhaupt voor zonsondergang zouden bereiken. Maar, na een avontuurlijke route door het bos en over sneeuwhellingen kwamen we dan (ongeveer tijdens zonsondergang) aan.

Hier vertrokken we om de minuut, de langzamere lopers eerst, zodat we boven min of meer tegelijk zouden aankomen. Ik vond het heftig, om zo'n dertig minuten helemaal tot het gaatje te gaan. Ik denk eigenlijk niet dat ik mezelf ooit zo fysiek heb gepusht als tijdens deze race, wat wellicht ook wel iets zegt over mijn competitiviteit ;)

We kregen groentesoep, salade, Tartiflette en Tarte Myrtilles en voor de liefhebbers nog een zelf gebrouwen likeur van de Alpage eigenaar. Na het diner hobbelden we voldaan, in het donker en met de koplampjes op terug naar beneden.

Comme une fusée sur des raquettes

Thu, 26 Mar 2026 09:02:19 GMT

Tour de Pointe d'Autigny via Col de La Plagne

Pointe d'Autigny (1.808m)

12.5 km
1.250 hm
07:00 uur

Dag 3 EMIns

Vandaag was een rustdag. Deelnemers hadden de keuze om met Alke mee de piste op te gaan bij Pre La Joux, met International Mountain Leader Arno mee op sneeuwschoen wandeling te gaan of hun eigen plan te trekken. Ik besloot met Arne mee te gaan. Sneeuwschoen wandelen wilde ik al een tijdje proberen en ik kan helemaal niet skiën, dus dat was überhaupt geen optie.

We vertrokken om 09:00 vanaf het hotel en reden richting Le Mont om de auto te parkeren. Het eerste gedeelte van de tocht liep ik met gids Arno de Jong, zodat ik hem kon bombarderen met vragen over de omgeving, hoe hij IML is geworden, hoe het hem bevalt, hoe hij het ervaart om in Frankrijk te wonen... jullie snappen 'm!

Het eerste gedeelte konden de sneeuwschoenen nog niet aan maar na een stukje verharde weg en bospad was het dan echt tijd om onze voeten te evalueren. Even wennen, maar als je eenmaal "the hang of it" hebt, loopt het wel degelijk een stuk lichter. We hadden heel veel geluk met de condities... stralende zon, helder blauwe lucht en een dikke laag sneeuw. Onderweg legde Arno van alles uit, over sporen van dieren, kaas uit de vallei, de bergtoppen die we zagen en over de risico-analyse die hij uitvoert voor - bij de start en tijdens de tocht. Tijdens die analyse neemt hij factoren in overweging als; Terrein, Condities, Mens (de groep) en Gids (hijzelf). We wandelde richting Col de la Plagne, waar we eventjes pauze hielden bij het mooie kruis en de Alpages. Na kort beraad besloten we ook naar de Pointe d'Autigny te lopen. Samen banjerden we door de verse, dikke laag sneeuw. Flink zwaar voor degene die voorop liep maar ook degene die in zijn/haar voettreden stapten dienden de knietjes te heffen.

Het uitzicht op Pointe d'Autigny was werkelijk adembenemend... (en voor mij ook traan-opwekkend). Ik werd totaal overvallen door een gevoel van tegenstrijdigheid; geluk/verdriet, grootsheid/nederigheid, Nederland/Frankrijk. Ik weet dat ik me op beide plekken verscheurd zal voelen... in Nederland voel ik me niet verbonden met de plek maar daar zijn wel de mensen waarbij ik me thuis voel... wordt ongetwijfeld vervolgd. Op de top is er een 360 graden uitzicht, waarbij wij (dankzij de heldere dag) de Mont Blanc en zelfs de Matterhorn konden zien. Arno maakte een sneeuwbank en we namen uitgebreid de tijd om te genieten van onze lunch en het uitzicht.

Vervolgens daalden we weer af. Afdalen is overigens een hele andere techniek dan omhoog lopen. Hieronder wat sneeuwschoen tips:

Houd het oppervlak van de sneeuwschoen zo vlak mogelijk, zo heb je de meeste grip.
Naar boven treedt je het liefst in het spoor van de ander, dat scheelt energie.
Naar beneden creëer je je eigen spoor, zodat de sneeuw naar jouw gewicht/vorm wordt plat gedrukt. Hierdoor heb je meer controle.
Rol de sneeuwschoen van hiel tot teen af voor optimaal gebruik.

Eenmaal terug bij de Col besloten we een de-tour te maken via het bos, om vervolgens de beek over te steken en daar weer omhoog te klimmen. Dit bleek een toch wat optimistisch plan voor het energie-level van de groep. De de-tour zorgde daarentegen wel voor de nodige avontuurtjes. We gingen bijvoorbeeld één voor één de beek over via een boomstam, dat is met 2x zo grote voeten toch wel lastiger dan je denkt.

Eenmaal terug had iedereen naar horens ontzettend genoten van deze "rustdag".

Aux yeux de l'aigle impérial

Thu, 26 Mar 2026 08:42:39 GMT

Tour de la Chapelle d'Abondance

Chalet de la Raille (1.607m)

21.5 km
1.180 hm
06:10 uur

EMIns Dag 2

Dag twee had een langere tocht voor ons in petto, en wel die van een halve marathon. Vanuit het hotel liepen we naar de start; het bruggetje bij Cascade Sur Bayard. Hier was het aftellen geblazen en al gauw ontstonden er grote gaten tussen de sub-groepjes. Ik maakte uit van "team chill", die héél actief besloten had om vandaag even minder actief te doen... of was het gewoon ego-bescherming? Up to you ;)

We liepen omhoog bij de waterval, zo'n 200-300 meter stijgen. Een pittige klim, waarna we de bergwand afliepen naar Plan des Feux. Hier daalden we tot het beekje, de Dranse. Team Chill was vooral erg druk met kletsen en elkaar leren kennen. Heel af en toe kwam er wel degelijk een korte trail-RUN-sessie aan te pas. Het beekje werd gevolgd tot we bij de parkeerplaats aankwamen van de Via Ferrata van des Saix de Moilène. Hier namen we een klein paadje omhoog, waarna het belangrijk was dat we vooral NIET de Via Ferrata zelf in gingen. Ook vandaag bleken we weer veel aan onze GPS-trackers te hebben, om ervoor te zorgen dat we niet van de route zouden afwijken. We werden overigens niet alleen nauwlettend in de gaten gehouden door de organisatie trouwens. Vanuit de lucht voelden we de ogen van de Keizer Adelaar branden. Een indrukwekkende vogel, die telkens opnieuw onze aandacht greep. We klommen een heel aantal meters, waarna de route zich verruimde met hulp-kettingen.

Onderweg stond het organisatieteam ons op sommige plekken op te wachten en werden we in onze oriëntatie-skills door hen ondersteund en d.m.v vlaggetjes. Eenmaal bij Chalet de la Raille aangekomen, namen we even uitgebreid de tijd om in het zonnetje van onze lunch te genieten. Toen kon de afdaling beginnen, wederom kwamen er kettingen aan te pas. Hier was het zaak dat we goed opletten, want de sneeuw was inmiddels blub, de paadjes smal en de helling steil... gevaarlijke combi!

Eenmaal (bijna) terug hielden we een uitgebreide nabespreking op de parkeerplaats vlak voor de finish, top dag!

Plaisirs de neige à le Tromby

Wed, 25 Mar 2026 21:25:00 GMT

Tour de les Jenkins via Sevan Devant, Le Tromby et Chalets de l'Auboury

Le Tromby (1.645m)

14.5 km
1.250 hm
04:30 uur

Deze week (15 maart tot 21 maart 2026) nam ik deel aan de EMIns bij Hotel Esprit Montagne. EMIns staat voor Esprit Montagne Inspirational, een georganiseerde trailrun-week waar iedereen (met een zeker "berg-fitness" niveau) zich voor kon aanmelden. Hoewel er een zeker competitie-element aan vast zat, waren de verschillen in strijdlustigheid en conditie groot. De algemene deler was onze grote passie voor de bergen... in de zomer maar ook zeker in de winter, zo blijkt! Dit was de eerste - maar hoogstwaarschijnlijk niet de laatste - editie van de winter EMIns. De volgende zeven blogs gaan over de routes die we deze week hebben gelopen.

Zaterdag reisdag

We vertrokken op zaterdag om 6:00AM uit Arnhem en arriveerden bij La Chapelle d'Abondance rond 15:30. Met een dagje rijden ben je in zo'n andere, indrukwekkende omgeving! Ik had het geluk mee te mogen rijden met oud- Esprit Montagne collega én inmiddels vriendin Annders. Niet alleen was de rit daardoor erg gezellig, ook gingen we met haar auto... een modernere en dus ook een stuk comfortabelere auto dan mijn Fiat Panda uit '95. Bij aankomst was het geweldig om iedereen weer te zien; chef Adi, oud-collega Kees, eigenaar Alke en toch ook wat bekende gezichten die ik in de zomer als gast bediende. Het voelt overigens heerlijk om nu zelf te gast te zijn.

EMIns dag 1

Om 09:00 verzamelden we voor het hotel, allemaal fully geared-up met professionele trailrunkleding en -rugzakjes, goed gevuld met onder andere water, trackers, de nodige brandstof. Wegens forse sneeuwval op de route die we eigenlijk zouden lopen, plande Alke een alternatieve route vanuit het hotel. 3...2...1... GO! Daar gingen we, met een groep van wel 16 mensen in de benen.

We klauterde langs een beekje omhoog en gingen op zoek naar waar we hem moesten oversteken. Dat bleek zo makkelijk nog niet en dus ontstond er al gauw een gat tussen de kenners van het gebied en de Haute-Savoie virgins (waar ik mezelf -na één zomerseizoen werken- natuurlijk ook nog steeds onder schaar). Eenmaal op het juiste pad was het kletsen en genieten geblazen. Ik liep met Remco, Marieke, Mariët en Ralph. De groepjes ontstonden op een organische manier, gebaseerd op looptempo. We liepen door bossen, rende een rode piste af en wandelde vervolgens weer een blauwe op, maakte een bewijs-selfie bij un petit chalet en daalden vervolgens weer af door het bos.

Ik werd werkelijk overvallen met energie. Het gaf een heel surrealistisch, gelukzalig en basaal gevoel om zo desolaat in de verse sneeuw met prachtige uitzichten rond te banjeren.

Le brut chemin de Dent d'Oche

Wed, 27 Aug 2025 15:49:16 GMT

Tour du Dent d'Oche via Chalets d'Oche en Refuge de la Dent d'Oche

Dent d'Oche (2.221m)

8,1 km
1.015 hm
03:10 uur

Vanaf het meer bij Genève (Lac Léman) is de Dent d'Oche onmisbaar in het blikveld. Zoals de naam doet vermoeden, wordt er ook bij deze berg verwezen naar een scherpe tand. En niet voor niets! Als je in bent voor een technisch-uitdagende maar spectaculaire wandeling, dan mag deze wat mij betreft hoog (als in écht hoog!) op je lijstje!

Parkeren

Je kan de auto gemakkelijk parkeren bij La Fétiuère (1.206m), een leuk restaurantje aan de voet van de wandeling. Hier loopt een weggetje naast het restaurant waar duidelijke bewegwijzering te vinden is.

Omhoog naar de top

Langzaam inkomen is niet echt aan de orde. Al klimmend over rotsen en tussen de dennenbomen begin je vrijwel direct de hoogte in te gaan. Ondanks de inspanning gaat de tijd voor mijn gevoel heel snel doordat je omgeven wordt door zo veel leven en groen. Voor enige tijd wandel je verscholen tussen de bomen en struiken over kronkelende paadjes met grote stenen. Dan maken de grotere stenen plaats voor kleinere steentjes en ruimen de bomen het veld voor de prachtige alpenweides. Na een klim van ongeveer 400 meter arriveer je bij Chalets d'Oche (1.639m), een prachtig gelegen alpage in de vallei.

Ik besloot direct door te lopen maar je kan hier ook lekker iets eten of drinken. Vanaf hier naar Refuge Dent d'Oche loop je eerst een gedeelte over een zigzag pad langs de berg maar het duurt niet lang voordat het echte klauterwerk kan beginnen. Met hulpkettingen trek je jezelf op sommige plekken omhoog. Deze route is technisch en wandelstokken kunnen kort na de Chalets opgeborgen worden. Zelf loop ik niet met wandelstokken maar voor het eerste en laatste deel van deze tocht kan ik me voorstellen dat het fijn is. Ik liep continu in de mist maar kon me goed inbeelden dat de uitzichten prachtig geweest zouden zijn bij lekker weer! De kettingen en rotsen maken het echt super dynamisch en speels. Voor je er erg in hebt sta je ineens onder aan een grote gleuf in de rotsen naar Refuge Dent d'Oche (2.114m) te turen. Deze Refuge is temidden van de rotsen gebouwd. Hier at ik een heerlijke soupe des légumes met pain de maison, precies waar ik zin in had. De Refuge is dan wel tussen de rotsen ingebouwd, het tochtte er wel flink.

Vanaf de Refuge is het nog maar een klim van 100meter naar de top van Dent d'Oche (2.211m). Wederom zijn er hulpkettingen aanwezig en is er een goede focus vereist. Heb je hoogtevrees? Dan raad ik deze route ten zeerste af ;). Eenmaal op de top is het uitzicht fenomenaal! Aan de ene kant Lac Léman en de andere kant Les Cornettes de Bise.

Terug omlaag naar het dal

Vanaf de top omlaag is het misschien nog wel meer opletten. Je loopt heel blootgesteld en het is er erg steil. Ook vanaf hier schieten de kettingen je te hulp en klim je vrijwel continu met een prachtig uitzicht naar beneden. Op een gegeven moment loop je echt een schuine wand af, geniaal als je het mij vraagt!

Daarna daal je nog steeds vrij rap maar is het echte rots klimmen wel passé. Vanaf hier kon ik weer goed rennen. Het was een heel leuk pad om mijn snelheid en behendigheid op te oefenen. De ondergrond was een combinatie tussen modder/zand en rotsen. Na een daling volgt er een vrij vlak pad door de vallei en voor je het weet arriveer je alweer terug bij Chalets d'Oche. Vanaf hier volg je hetzelfde pad terug als hoe je heen bent gekomen.

Of ik hem zou aanraden? Zonder te overdrijven: dit is mijn meest favoriete hike/trailrun route tot nu toe!

Tour du Mont de Grange

Tue, 19 Aug 2025 13:12:48 GMT

Tour du Mont de Grange, via Plan de Feux, Montagne de Pertuis en Refuge de Trébentaz

21 km
1660 hm
06:15 uur

Inmiddels ben ik nu al ruim 2,5 maand in Vallée d'Abondance en kijk ik menigmaal per dag tegen deze berg - de Mont de Grange - aan. Doch had ik hem tot op vandaag nog niet beklommen. Samen met de Cornettes de Bise is het de hoogste berg uit de vallei, beiden zijn namelijk exact 2432m hoog. Het was dus niet de minste wandeling maar ik had de hele dag vrij en het weer zat mee, en bovenal had ik er zin in!

Parkeren
Ik begon de wandeling vanuit huis, naast Hotel Esprit Montagne. Vanaf hier loop je het lager gelegen beekje La Dranse d'Abondance af richting Plan de Feux. Kom je met de auto? Dan kun je ook de auto bij Plan de Feux parkeren.

Omhoog naar Mont de Perthuis en Mont de Grange

Eerlijk is eerlijk, het begin van de wandeling is niet de meest inspirerende. De eerste aantal kilometers loop je namelijk over een breed 4x4 grindpad. Het omliggende bos biedt wel heerlijke verkoeling op een warme dag. Beneden zijn de alpenweiden gevuld met bloemen en insecten en de lucht dient als speelveld voor roofvogels als de wouw, wespendief en de buizerd. Onderweg vind je informatieve bordjes over de chamois (gems). Vermoedelijk zijn deze - dankzij hun speelse aard -bedoeld voor kinderen. Het doet me echt goed dat ik onderweg in dit natuurgebied geregeld schoolreisjes tegenkom. Je blijft de bordjes volgen met de groen/gele pijlen. Vlak voordat je bij Chalets de Perthuis arriveert neem je een pad naar rechts het naaldbos in. Deze staat aangegeven met een bordje, volg hierbij 'Montagne de Perthuis'.

Vanaf hier worden de uitzichten telkens een beetje mooier en ik vind het leuk om te merken hoe mijn beeld van de vallei en de omliggende bergen steeds completer wordt doordat ik het van verschillende kanten zie. Op een gegeven moment nader je een wat technischer stukje, waarbij je een puinhelling oversteekt. Nadat ik deze een minuut achter me had gelaten hoorde ik plots een hard gesuis. Mijn instinct dwong me naar de lucht te kijken, waar uiteraard niets gebeurde. Ik keek achterom en zag dat de puinhelling verschoof. En niet zo'n beetje ook, het hield wel voor minstens 40 seconde aan en versterkte op het begin ook meer en meer. De bergen zijn altijd in beweging, zo blijkt. Ondanks dat het pad vrij duidelijk is, wordt deze toch extra aangeduid met een rode stip. Deze blijf je dan ook volgen tot het eerste kruis plots in zicht komt. Ik zeg bewust 'eerste', dit is namelijk niet het kruis van de Mont de Grange maar van Montagne de Perthuis.

Het laatste stuk van de top van de Perthuis naar de top van de Mont de Grange vond ik erg leuk, je ziet namelijk continu het kruis, waardoor het echt een mentaal spelletje wordt. Eenmaal op de top werd ik overrompeld door de hoeveelheid mensen. Fair enough... zondag, vakantie, lekker wandel-weer en lunchtijd. Het uitzicht was echt prachtig! Inmiddels begin ik ook een patroon te zien in dat mijn broodje altijd het lekkerste smaakt op hoogte ;).

Omlaag naar Refuge de Trébentaz en terug naar het dal

Vanaf de Mont de Grange kun je de Refuge zien liggen en lijkt het bijna alsof je er zo naartoe kunt wandelen. Echter is niets minder waar, aangezien je eerst een heel stuk naar de andere kant moet afdalen, om vervolgens weer 200 à 300m te stijgen richting Point des Mattes. Zolang je de bordjes richting Refuge de Trébentaz blijft volgen spreekt het pad erg voor zich. Deze weg kenmerkt zich door een open, steenachtige omgeving. Op velen stukken is dit pad erg goed te be-rennen, dat vond ik natuurlijk top! Op een gegeven moment zag ik hoe het pad zich vervolgde, al zigzaggend en vrij vlak omhoog. Dit alles, om niet steiler omhoog te hoeven klimmen. Maar tot op heden heb ik nog niet geleerd van mijn eigenwijze 'dit-kan-sneller' mentaliteit en ging ik dwars door het weiland omhoog. Of het daadwerkelijk sneller was, betwijfel ik maar het was wel weer een leuk mini-avontuur. Vanaf Point des Mattes is het nog maar kort naar de Refuge. Wanneer je hier net van de bergrug afdaalt, is er op het begin een heel steil stukje en kort daarna steek je een kleine puinlawine over. Niet écht levensgevaarlijk, maar wel even goed opletten.

Eenmaal bij de Refuge was het super druk! Veel families waren zojuist aangekomen om er ook te overnachten. Ik dronk een sirop pêche en een thé vert en ging weer hobbelend terug het dal in richting Cascade sur Bayard en Pont du Moulin (welke ook aangegeven staan). Vanaf Trébentaz kun je erg goed trailrunnend terug! Onderweg sprak ik nog met vriendelijke man die al zijn hele leven in Chapelle d'Abondance woont en mij gerust stelde dat het hem alles meeviel hoe erg het dorp was veranderd over de jaren. We zeiden tegen elkaar dat we elkaar nog eens hoopten tegen te komen op een van de wandelpaden hier... à bientôt!

Les dernière étapes à Refuge du Plan de l'Aiguille

Wed, 23 Jul 2025 14:26:57 GMT

Vanaf Parking Du Grépon naar Refuge du plan de l'Aiguille

Refuge du Plan de l'Aiguille (2.207m)

5,9 km
1.166 hm
02:15 uur

First things first... voordat ik de wandeling ga beschrijven een ode aan deze berghut! Deze refuge -gebouwd in 1869- straalt in mijn beleving echt authenticiteit, eenvoud en gastvrijheid uit en heeft echt een prachtige ligging. Naar mijn mening: 100% een bezoekje waard.

Parkeren

De auto parkeer je gemakkelijk bij Parking du Grépon (1.050m). Dit is überhaupt een handige parkeerplaats voor als je Chamonix in wilt. Ik betaalde voor ongeveer 18uur parkeren 18euro. Bekijk hier de tarieven in 2025.

Op naar de hut

Zoals ik in mijn vorige blog La magie de la Jonction beschreef, had ik er deze dag al een flinke wandeling op zitten en wilde ik eigenlijk een skilift nemen naar de refuge. De laatste skilift zou om 15:30 vertrekken en ondanks dat ik (helemaal opgelucht) om 15:20 aan kwam zetten zat de skilift vol en moest is dus toch maar in de benen. Online wordt voor de wandeling 3-4uur geschat, mijn GoogleMaps gaf 02:45 aan. Het was op dit moment 15:30 en de uiterlijke inchecktijd was 18:00. Oftewel; ik had nog 02:30 om er te geraken. In een split-second gingen er van allerlei dingen door mijn hoofd: ik heb geen water meer maar ook geen tijd om die nog te vullen, mijn telefoon is bijna leeg en de kabel werkt niet vanwege aangetroffen vocht in de kabel, ik zal nog 15minuten sneller moeten lopen dan GoogleMaps aangeeft en ik ben al flink moe. Deze gedachten werden afgewisseld met gedachtes als: ik wil wel écht heel graag in deze refuge slapen, ik kan niet meer annuleren en wat is nou 2,5uur uit je leven? Conclusie: niet mieten en gaan!

In alle eerlijkheid; de wandeling zelf vond ik niet heel spectaculair. Of dat nu kwam doordat het eigenlijk alleen een zigzag bospad omhoog is of misschien doordat ik er een beetje doorheen zat durf ik niet te zeggen, haha. Halverwege de wandeling hoorde ik water stromen, YES! Gauw mijn flesje (met ingebouwd filter) gevuld. Dat gaf wel weer de nodige extra energie! Na dik 2uur sjokkend omhoog zag ik plots een paaltje met bewegwijzering. Alles in mij hoopte dat erop zou staan 'Refuge du Plan de l'Aiguille - 5min' maar het werd alleen maar beter! Ik zag plots de berghut vlak naast het bordje verschijnen: Refuge du Plan de l'Aiguille (2.207m). En óf het de klim waard was!

In de hut

Ik werd zeer vriendelijk ontvangen en naar mijn kamer gewezen. Mijn geluk kon niet op toen er ook nog een mogelijkheid was om warm te douchen, douchen is namelijk niet in elke berghut een gegeven, laat staan wárm douchen. Om 19:00 mochten we aan tafel en werd er een heerlijk drie-gangen diner geserveerd, bestaande uit lokale kaas, groentesoep, mie met gevulde tomaatjes en een huisgemaakte perentaart. Ik zat aan tafel met Britten (Ben en James, beiden 31jaar), die direct een glas rode wijn voor onze tafel bestelden. We lachten er heel wat vanaf en ik genoot van hun humor en scherpe opmerkingen. Zij waren op klimexpeditie samen en maakten behoorlijke indruk op me met hun verhalen. Ik lag op de kamer met twee Franse jongens (Quentin en Tom), die op kristal-zoektocht waren. Quentin liet zijn collectie Amethisten zien en vertelde me over zijn plannen om een kristal-expeditie bedrijfje op te zetten hier. Bizar hoe je binnen twee uur en een paar ontmoetingen direct zo geïnspireerd kan raken. Of ik blij was met mijn keuze om toch naar boven te klauteren? Nog al ;). De Britten en Fransen hadden trouwens om 03:00 al hun wekker staan om hun tochten te vervolgen. Dat was ook best humbling moet ik zeggen.

Terug naar het dal

Ik vind weinig dingen zo fijn als ontwaken in een berghut en dan naar buiten gaan. Het dal is nog donker door de schaduw van de berg en alle contradicties voelen even waar; gevoel van controle/overgave, rust/energie, vrijheid/geaardheid. Het ontbijtje was standaard maar ik had ook niet meer gewild. Ik betaalde de eigenaar van de hut en maakte nog een kort praatje met hem. Iets in mij wilde vragen of ze nog personeel zochten voor aankomend winterseizoen maar ik besloot dat toch maar niet te doen. Ik kan namelijk nogal impulsief zijn in deze dingen en voelde wel dat ik nog niet klaar was voor de consequenties als hij 'ja' zei. Op de weg terug voelde ik me heel voldaan. Zo'n mini-avontuur ga ik gauw nog eens ondernemen als ik weer twee dagen vrij heb.

La magie de la Jonction

Wed, 23 Jul 2025 12:13:58 GMT

La Jonction vanaf Le Mont

La Jonction (2.589m)

14 km
1.500 hm
05:30 uur

Ik was twee daagjes achter elkaar vrij en dus besloot ik het ervan te nemen en erop uit te trekken naar het walhalla-der-alpinisme: Chamonix. Een bruisende stad, gelegen aan de voet van één of andere bekende witte berg. Nadat ik deze wandeling een maandje geleden aangeraden kreeg door Lonneke (de nicht van mijn vader), stond hij gelijk hoog op mijn lijstje. En dat bleek geheel terecht! Op de online beschrijving van de route geven ze een tijd van 8,5uur aan voor de wandeling, op en neer. Aangezien ik diezelfde avond nog bij Refuge du Plan de l'Aiguille zou overnachten moest ik daar wel wat tijd vanaf zien te snoepen en besloot ik hem te trailrunnen. Disclaimer: voor de meesten -inclusief mijzelf- is trailrunnen eigenlijk zo snel mogelijk naar boven lópen en naar beneden rennen.

Parkeren

Ik parkeerde mijn auto bij Parking Bossons Glaciers (1.150m), heel luxe onder de bomen en gratis. Vanaf hier is het begin van de wandeling niet te missen. Omdat ik vanuit la Chapelle d'Abondance moest komen begon ik mijn wandeling pas om 09:45. Ik raad wel aan iets eerder te beginnen, zodat er nog veel parkeerruimte is en het nog lekker koel is.

Heenweg

Hé Ho, let's go! Met de pas erin klom ik naar boven. Je begint in het bos, ik vind het altijd heel leuk hoe de wortels van de bomen een soort natuurlijk trap creëeren. Het was druk onderweg en de woorden "bonjour" en "merci" vliegen je om de oren, met voor de verandering soms slechts een vriendelijke lach. Het is echt eigenlijk echt continu stijgen. Je volgt de bordjes 'La Jonction' en 'Plateau des Pyramides'. Wat deze wandeling zo gaaf maakt is dat je echt tussen twee gletsjers in wandelt; Glaciers des Bossons en Glacier de Taconnaz. Af en toe krijg je tussen de bomen een sneakpreview en dan weet je weer waarom je jezelf dit aandoet ;). Eenmaal bij Plateau des Pyramides (1.810m) zijn de meeste medewandelaars lekker een broodje aan het eten en van het uitzicht aan het genieten. Ik besloot nog even door te gaan en bij de top te gaan lunchen.

De wandeling wordt eigenlijk met de minuut diverser en mooier. Na mate de tijd verstrijkt en de begroeiing kaler wordt beperken de passanten zich tot trailrunners. Deze wandeling is vrij technisch. Er zitten passages tussen met hulpkettingen en zeker tegen het einde aan is het echt over rotsen klimmen, met gegarandeerd handen en voeten werk en het nodige speurwerk naar de gele stippen. Je steekt Mont Corbeau (2.334m) over en hoeft nu niet lang meer naar de top. Bij Mont Corbeau is het spotten-geblazen, want hier lopen veel bouquetins (steenbokken). Eenmaal bij de top (2.589m) stond ik echt versteld van hoe mooi het was! De gletsjers smelten in een rap tempo en dat kan je heel goed zien vanaf hier. Hoe triest het ook is, het creëert wel een heel gaaf aanzicht! De oppervlakten zijn namelijk heel pief-achtig. Het was rond 12:30 en ik had een perfecte natuurlijke ligstoel gevonden van stenen. Een broodje heeft nog nooit zo lekker gesmaakt denk ik.

Terugweg

Op de terugweg ging ik zoveel mogelijk proberen te rennen. Onderweg kwam ik de mensen tegen waarmee ik op de heenweg een praatje had gemaakt en garandeerde ze dat het niet lang meer was naar de top en dat het het méér dan waard is. Ik vond het een heel leuk pad om te trailrunnen doordat het zo gevarieerd is en de rotsen soms echt plateaus zijn, alsof het ervoor bedoeld is. Mijn benen raakten op een gegeven moment best moe en mijn water raakte op. Het was dan ook een hele aangename verrassing om plots het restaurantje Chalet du Glaciers des Bossons (1.425m) te zien verschijnen.

Een heerlijke Schweppes agrumes erin en door. Ik had namelijk als plan om weer terug naar de auto te gaan, naar Parking du Grépon te rijden en vanaf daar naar Refuge du Plan de l'Aiguille te gaan. Mijn oorspronkelijke plan was om dit ook nog te gaan hiken maar omdat ik best moe was leek het me toch een beter plan om de ski lift te pakken... Ik kwam erachter dat de laatste om 15:30 ging en dus moest ik plots haast maken. Deze change of plans werden me niet in dank afgenomen. Hier meer over in mijn blog ' Les dernière étapes à Refuge du Plan de l'Aiguille '. Ik was rond 15:00 weer terug bij mijn auto.

Conclusie: deze wandeling een dikke aanrader, met name als je de tijd hebt en er lekker lang over kan doen!

Van Lac tot Lac

Mon, 21 Jul 2025 18:38:48 GMT

Retour Lac des Plagnes naar Lac de Montriond

Heen en terug

17,2 km
1.350 hm
03:15 uur (deels rennend)

Naast rennen vind ik het ook heerlijk om te zwemmen en suppen in de bergmeertjes hier. Bij de meesten is dat 'interdit' maar bij Lac de Montriond mag het wel. Er is dan ook veel recreatie! Het is een super mooie plek en de temperatuur van het water is nu heerlijk. Ik wilde al een tijdje van Lac des Plagnes naar Lac de Montriond lopen (en terug). Met de auto ben je al gauw een uur onderweg omdat je om de gebergtes heen moet vanaf La Chapelle d'Abondance. Ga je lopen? Dan steek je zelf de col over. Ik wil hier overigens niet mee zeggen dat je te voet sneller bent hoor ;)

Heenweg

Bij Parking Lac des Plagnes (1.190m) is veel parkeerruimte. Het meertje en de waterval zijn ook zeker een bezoekje waard! Vanaf de parkeerplaats loop je via het grindpad omhoog en volg je de bordjes richting Refuge des Tinderets (1.460m), hier hebben ze trouwens hele lekkere omelets en aardappelen . De route naar Tinderets is erg leuk en gevarieerd en duurt ongeveer 30-40 minuten als je wandelt. Je loopt door een prachtige vallei en door de bossen.

Ik rende hem deels, dus ik was er binnen ongeveer 15-20 minuutjes. Ik ben er niet gestopt en ging direct door richting Col de l'Aup Couti (1.777m). Je wordt omringd door prachtige alpenbloemen en -bomen.

Eenmaal bij de Col daal je eerst rustig af. Vervolgens verandert dat drastisch en wordt het pad heel steil. Ik volgde de bordjes 'Lac de Montriond' en Cascade d'Ardent. Ik nam een kijkje bij de waterval d'Ardent, welke super indrukwekkend is! Na zo'n 1,5uur was ik aangekomen bij Lac de Montriond (1.072m). Gauw die sportkleding uit en het meer in voor een frisse duik!

Terugweg

Na een gratinée des legumes bij Auberge de Bout had ik weer extra energie en was het tijd om terug te gaan. Die avond moest ik namelijk gewoon weer werken, dus heel lang chillen zat er niet in. De terugweg vond ik heel prettig omdat de klim erg kort maar krachtig is vanaf deze kant. Onderweg kwam ik renners tegen die bij ons in het Hotel verblijven voor een trailrun-race, heel toevallig dat zij precies op dit deel van hun (130km!!!) race liepen. Eenmaal terug bij de Col is het alsmaar berg af, oftewel... lekker rennen!

Enigszins moe maar vooral voldaan terug bij de auto en gauw richting het hotel om te werken :)

Lac d'Arvouin déjà vu

Fri, 18 Jul 2025 13:19:13 GMT

Lac d'Arvouin en Tête de l' Avalanche

Tête de l'Avalanche (1.854m)

10,1 km
700 hm
01:30 uur

Parkeren

Ik parkeerde mijn auto bij Parking van Sevan Devant in Vacheresse. Klik hier voor de GoogleMaps locatie.

Heenweg

Vandaag besloot ik lekker een rondje te rennen bij Lac d'Arvouin. De wandeling vanaf Sevan Devant naar Lac d'Arvouin (1.663m) is heel toegankelijk. De hoogtemeters vallen alles mee en op een rustig tempo wandel je binnen zo'n 25 minuten naar het meertje. Het is ook een fijne route om te oefenen met trailrunnen, het pad loopt namelijk op de heen weg wel schuin omhoog maar is op de meeste segmenten wel renbaar. Al rennend ben je dan ook binnen 10 tot 15 minuutjes bij het meer. Ik besloot daarom -tegen mijn gewoonten in- geen water, reddingsdeken of jasje mee te nemen.

Eenmaal bij het meertje kan je links- of rechtsom. Via links ga je eerst een bruggetje over en kom je langs plekken waar weleens gekampeerd en geklommen wordt. Het meertje is kraakhelder! Zonder moeite spot je de ene na de andere vis. Via rechts loop je de meest gangbare route, richting Chalet d'Arvouin (1.720m), waar overigens ook bivak- of kampeermogelijkheden zijn. Ook via links kan je bij het Chalet komen, maar dan loop je in de lente en zomer wel door hoge planten. Vanaf Chalet d'Arvouin is goed te zien hoe het pad zich vervolgt richting Tête de l'Avalanche. Dit is een steil pad van grind en stenen. Na een korte klim van 134 hoogtemeters ben je er al. Het uitzicht is hier echt prachtig! Hoewel het logischer lijkt om hier het pad naar rechts te nemen, ga ik juist vaak naar links. Als je namelijk om het hoekje van deze berg loopt heb je geweldig uitzicht over Vallée d'Abondance, aanrader!

Terugweg

Terug raad ik aan dezelfde route te nemen, deze is heerlijk om naar beneden te rennen. Er is ook een nog steiler pad (als je bij de Tête wel rechts was gegaan) maar daarbij moet je wel erg goed opletten om niet te vallen. Bij de Chalet staat trouwens een kudde hele lieve koetjes. Het paadje terug is exact hetzelfde, je passeert nog een andere kudde alpen koetjes, loopt langs de wand van de berg, passeert twee charmante boerderijtjes en bent voor je het weet alweer terug bij de Sevan Devant Parking. Ik vind dit een heel fijn pad om te trailrunnen, doordat je goed moet opletten waar je je passen zet maar ook goed je eigen tempo kan bepalen doordat het niet te steil is. Tijdens de terugweg begon het met regenen, heerlijke afkoeling zo richting het einde van mijn dagtripje dacht ik... niets bleek minder waar.

Autosleutel kwijt...

Eenmaal terug bij de Parking kwam ik erachter dat ik mijn autosleutels verloren was onderweg... shit! Hele route opnieuw dus. Onderweg heb ik alle tegenliggers gevraagd "Pardon, vous avez trouvé un clé de voiture?" en zelf erg goed gezocht maar helaas zonder succes. Ik blijf altijd overdreven optimistisch in dit soort situaties. Om de één of andere reden denk ik altijd dat het wel goed komt, ook toen het inmiddels wel duidelijk was dat ik hem niet had gevonden. Aan de andere kant: definieer "goed komen", want ik ging dan maar te voet terug naar het hotel, waar ik gelukkig nog wel een reservesleutel had liggen.

Collega-van-het-jaar-award

De volgende dag haalde collega Annders Paulo de Panda op.

Merci-kes (zoals zij altijd op z'n vlaams zegt) Ann!

Tour de Bise

Tue, 15 Jul 2025 14:08:41 GMT

De graad-wandeling,

via Col de Floray, Lac de Darbon, Col de Bise en Col d'Ugeon

10,1 km
700 hm
03:15 uur

Deze wandeling is de definitie van een aanrader! Inmiddels is "de graad-wandeling" bij ons in het hotel een begrip en weet iedereen direct wat je ermee bedoelt. Dit is een must-do als je hier bent! In het kort? Bergmeertjes, uitzicht op Lac Leman, steenbokken (bouquetins), wandelen over de graad van de berg, prachtige vergezichten en als "kers op de taart" een tarte myrtille of ander lekkers.

Parkeren

GoogleMaps: Parking de Bise, CR dit de Bise, 74360 La Chapelle-d'Abondance.

Ik parkeer Paulo de Panda bij Parking de Bise, gelegen in de vallei van Vacheresse. Deze vallei inrijden is al een attractie op zich! Het deed mij denken aan Nieuw-Zeeland en de Lord of the Rings landschappen. Parking de Bise is het startpunt van verschillende wandelingen en ook de GR5 loopt hier langs. Op een warme weekenddag bruist het hier van de gezelligheid bij Refuge de Bise of één van de andere restaurantjes.

Omhoog naar Lac de Darbon en Col de Bise

Vandaag ga ik deels rennen, deels wandelen. Vanaf Refuge de Bise (1502m) volg ik de bordjes richting Col de Floray (1930m). Het is nu nog redelijk vlak en uitgestrekt maar het is goed te zien hoe de paden lopen en dat daar dus al gauw verandering in gaat komen. De ene 'bonjour' na de andere, ik ben natuurlijk niet de enige die met dit heerlijke weer deze mooie route wil lopen. De klim naar Col de Floray zou ik omschrijven als kort maar krachtig. Eenmaal boven kijk je de vallei in en is goed te zien hoe het pad zich vervolgt. Ik hou de bordjes richting Lac de Darbon en Col de Bise aan. Je loopt nog iets verder over een graad en ziet al gauw het prachtige bergmeertje 'Lac de Darbon' (1813m) liggen. Dit is een heerlijke plek om te picknicken en (als je geluk hebt, zoals ik vandaag had) steenbokjes te spotten. Deze paadjes zijn erg goed te bewandelen en rennen en leiden je door geweldige passages heen.

Het is af en toe een beetje dalen en stijgen maar geen noemenswaardige hoogteverschillen. Eenmaal aangekomen bij Col de Bise (1915m) heb je uitzicht op zowel Lac Leman op links als de vallei De Bise op rechts. Hier zou je terug naar beneden kunnen gaan als je de wandeling over de graad te spannend vindt. Er zit namelijk ook één technischer stukje bij en voor de mensen met hoogtevrees is deze route misschien minder prettig.

Over de Tête de Charousse naar Col d'Ugeon

Spoiler alert! Hieronder een foto die de adembenemende route verklapt! Over dit smalle paadje vind ik het toch hier en daar wel spannend om te rennen. Maar wat een onvergetelijke ervaring was dit! Wanneer je ongeveer 3/4 van de graad over bent kom je bij een technisch stukje waarbij je onder een rots door moet. Daaronder is het steil en ligt een puinlawine, hier wil je niet vallen. Maar met bedachtzame stappen geen reden tot grote angst. Vanaf hier is het vrij gemakkelijk richting Col d'Ugeon (2015m). Ook de afdaling is goed te doen! Een grindpad leidt je door een weide, langs koetjes en een klein stukje door het bos terug naar Refuge de Bise. Op naar die heerlijke, welverdiende tarte myrtille (het typische gebakje uit de streek).

Al racend de Cornettes de Bise op

Fri, 11 Jul 2025 10:36:58 GMT

Cornettes de Bise via Passe de la Bosse en Col de Vernaz

Cornettes de Bise (2.432m)

10,61 km
1.303 hm
03:10 uur

Deze week verblijft er een trailrun groep in het hotel waar ik werk. Onder leiding van pro-atleten Rens Nijman en Kevin Stroek waagt deze groep zich hier een week in trailrun heaven. Er vallen geregeld termen als checkpoint-race, stokken clinic en sunset vertical. Op de maandag was ik vrij en dus vroegen ze mij of ik wilde deelnemen aan de Cornettes de Bise Vertical. Ik wilde al een tijdje de Cornettes op, dus zei ik volmondig 'JA'.

Parkeren

De groep was al eerder vertrokken voor een korte workshop maar ook ik arriveerde rond 10:00 bij Parking de l'Abri des Chevennes. Vanaf hier was het nog een klein stukje omhoog lopen naar het startpunt.

De groep verwelkomt me met open armen en vindt het leuk dat ik met ze mee doe. Tot mijn schrik komt Kevin naar me toe en zegt "Hey Iris, jouw starttijd is 10:33". Oei, ik was me even niet bewust van dat het een race was. Even omschakelen, de competitieve kant in mij is namelijk vaak ver te zoeken.

Berg op

3, 2, 1, GO! In een gestaag tempo hike ik het bospaadje op. Dan opent het zicht zich en lopen we een heel gedeelte over een grindpad, lekker in de zon. Het is dan wel een race, desalniettemin is de sfeer onderling erg gezellig. Na een wat minder steil pad over de grasvlakte gaapt de Cornettes recht van voren aan. Hier lopen we links aan voorbij voor de laatste steile klim naar de Passe de la Bosse (1816m). Dit zou een fijne plek zijn om even bij te komen maar daar hadden wij even geen tijd voor. Yep, daar moeten we omhoog... Soms lijkt het wel onmogelijk wanneer je nog beneden staat. Het is een technisch-uitdagend - maar vooral heel leuk pad! Onderweg vergeet ik soms dat het een race is. Ik klets met de andere deelnemers, maak foto's en geniet bovenal van de uitzichten... deze zijn namelijk echt heel indrukwekkend! Na een tijdje wordt het weggetje vrij smal en besef ik me dat we nog maar een klein stukje te gaan hebben. In principe is het pad goed aangegeven met strepen op de rotsen maar voor de race hebben ze vlaggetjes uitgezet.

Klauter de klauter, een helling op van 96%, tot Rens ons ineens staat op te wachten! Ze maakt een gave actie-foto en begeleidt ons naar een wat technischer stukje, waar je langs een uitstekende rots - en over een gat moet. Dan is het kruis in zicht, een laatste "sprintje", kruis aantikken en ook ik ben binnen. 1200 hoogtemeters in 4km, dat was niet niks. Mijn tijd? Pin me er niet op vast maar ik meen dat het 01:42uur was.

Op de top (2432m) zijn super veel mensen. Niet gek, want het uitzicht is werkelijk adembenemend! We zagen Lac Leman liggen, de Mont de Grange, de Mont Blanc en nog véél meer bergen.

Berg af

Wanneer iedereen binnen is en we lekker wat hebben gegeten is het tijd voor de afdaling. Deze doen we via de andere kant, via Col de Vernaz. Bij iedere mogelijkheid zetten we de versnelling in, het is tenslotte een trailRUN groep. Trailrunnen is eigenlijk zo snel mogelijk bergop lopen en naar beneden rennen. Na een tijdje voel ik mijn focus verminderen, goede passen neerzetten in dat tempo is nog best mentaal uitdagend.

Na het passeren van de Col de Vernaz (1815m) hobbelen we door naar beneden, iedereen in zijn eigen tempo. Tip: check goed het weer want het was erg warm en er zijn geen waterpunten op deze route. De terugweg heeft na de Col de Vernaz minder indrukwekkende uitzichten, maar dat komt lag misschien ook wel aan het feit dat ik continu naar de grond keek ;)

Binnen een mum van tijd zijn we weer bij de Parking. Wat een gave ervaring!

Cornettes de Bise, let's go

Thu, 10 Jul 2025 19:12:42 GMT

Cornettes de Bise via Col de Vernaz en Pas de la Bosse

Cornettes de Bise (2.432m)

10,61 km
1.303 hm
04:05 uur

De Cornettes de Bise is een imposante berg, gelegen in de Vallée d'Abondance. Hij is exact even hoog als de Mont de Grange. Samen domineren deze twee bergen de vallei, en hoe! Ik heb de Cornettes al eens eerder mogen beklimmen (lees hiervoor mijn blog: Racend de Cornettes de Bise op). Toen via Pas de la Bosse en terug langs Col de Verne, nu andersom. Toen een trailrun-race, nu al wandelend op het gemak. Ondanks dat het hoog zomer is, is het fris. Voor de zekerheid heb ik dus toch maar een lange broek aangetrokken. Inmiddels heb ik vaak genoeg ervaren hoe koud de zweet-harde wind-combinatie kan zijn wanneer je hoger komt. Ik raad aan voor vertrek even MeteoBleu te checken.

Parkeren

We parkeren bij Parking de l'abri des Chevennes. YES, geen auto op de parkeerplaats te bekennen, dat belooft een rustige tocht te worden. Samen met mijn collega Annders en haar zus Tine begin ik te stappen, let's go! Gelukkig hebben zij beiden de GPX-coördinaten van de route op hun horloges geïnstalleerd. Ik ben dan weliswaar jonger, toch begeef ik me vaak op de meer op analoge manier door de bergen.

Berg op

We nemen voor een gedeelte een alternatieve route die een hele hoop extra zig-zag bochten vermijdt. Hierdoor klimmen we iets steiler omhoog maar begeven we ons wel over een groener en ongereptere pad. Na een klim van zo'n 600m komen we aan bij de Col de Vernaz (1.815m). Het uitzicht is werkelijk prachtig. Dit is de grens met Zwitserland, je kijkt zo de vallei van Vouvry in.

We kijken links omhoog en kunnen goed zien hoe het pad zich vervolgt. Ook valt op dat de top van de Cornettes overgenomen is door een dikke wolk. Maakt niet uit, lets go! Stap voor stap naderen we de top, welke erg goed te benaderen is vanaf deze kant. Die wolk die we een half uur geleden slechts zagen, kunnen we nu ook voelen. We begeven ons midden in de wolk... Resultaat? koude handen, gladde paden, bemodderde schoenprofielen, 0 uitzicht... maarrr ook een geweldig mystieke sfeer, een unieke ervaring en heel veel lol!

Door de leuke gesprekken en het spotten van twee kuddes steenbokken (in het Frans: bouquetins) met jonkies vliegt de tijd voorbij. Plots zien we het kruis door de mist verschijnen... we made it! Gauw wat eten en foto's maken en weer door want het is toch wel erg fris hierboven.

 Berg af

De terugweg gaat minder van een leien dakje. Door de gladheid en stijle bergwand is het toch best spannend, maar let's go! Via deze weg is het handen en voetenwerk. We nemen de goed de tijd en gaan waar nodig op onze kont naar beneden. De wandelstokken van Annders en Tine zijn met tijden een blessing of curse. Deze route is wel echt een aanrader voor wie in is voor een gaaf avontuur! Je hoort in de verte de bouquetins roepen, ze maken een soort vogelachtige schreeuwtje. We passeren enkele technische stukken, waarbij we over gat moeten klimmen of een helling van 96% afklauteren. Dan wordt het pad breder en meer begaanbaar en arriveren we na enige tijd bij Passe de la Bosse (1.816m). Dit is een goede plek om even te stoppen en van het uitzicht te genieten. Je ziet de vallei De Bise liggen, vanwaar ook prachtige wandelingen te maken zijn (zie hiervoor mijn blog: Tour de Bise). Hapje chocola, plas-pauze en let's go! Het laatste uurtje van Passe de la Bosse terug naar de Parking hadden we de zon op ons gezicht. Het pad is super toegankelijk en eindigt in het bos.

Let's go!

De chefkok Adi (van het hotel waar Annders en ik werken) zegt altijd 'let's go' na de briefing, tijdens het werk en op elk ander moment. Dit hebben wij dan inmiddels ook geïntegreerd in onze wandelingen-vocabulaire.