Plaisirs de neige à le Tromby
Tour de les Jenkins via Sevan Devant, Le Tromby et Chalets de l'Auboury
Le Tromby (1.645m)
- 14.5 km
- 1.250 hm
- 04:30 uur
Deze week (15 maart tot 21 maart 2026) nam ik deel aan de EMIns bij Hotel Esprit Montagne. EMIns staat voor Esprit Montagne Inspirational, een georganiseerde trailrun-week waar iedereen (met een zeker "berg-fitness" niveau) zich voor kon aanmelden. Hoewel er een zeker competitie-element aan vast zat, waren de verschillen in strijdlustigheid en conditie groot. De algemene deler was onze grote passie voor de bergen... in de zomer maar ook zeker in de winter, zo blijkt! Dit was de eerste - maar hoogstwaarschijnlijk niet de laatste - editie van de winter EMIns. De volgende zeven blogs gaan over de routes die we deze week hebben gelopen.
Zaterdag reisdag
We vertrokken op zaterdag om 6:00AM uit Arnhem en arriveerden bij La Chapelle d'Abondance rond 15:30. Met een dagje rijden ben je in zo'n andere, indrukwekkende omgeving! Ik had het geluk mee te mogen rijden met oud- Esprit Montagne collega én inmiddels vriendin Annders. Niet alleen was de rit daardoor erg gezellig, ook gingen we met haar auto... een modernere en dus ook een stuk comfortabelere auto dan mijn Fiat Panda uit '95. Bij aankomst was het geweldig om iedereen weer te zien; chef Adi, oud-collega Kees, eigenaar Alke en toch ook wat bekende gezichten die ik in de zomer als gast bediende. Het voelt overigens heerlijk om nu zelf te gast te zijn.
EMIns dag 1
Om 09:00 verzamelden we voor het hotel, allemaal fully geared-up met professionele trailrunkleding en -rugzakjes, goed gevuld met onder andere water, trackers, de nodige brandstof. Wegens forse sneeuwval op de route die we eigenlijk zouden lopen, plande Alke een alternatieve route vanuit het hotel. 3...2...1... GO! Daar gingen we, met een groep van wel 16 mensen in de benen.
We klauterde langs een beekje omhoog en gingen op zoek naar waar we hem moesten oversteken. Dat bleek zo makkelijk nog niet en dus ontstond er al gauw een gat tussen de kenners van het gebied en de Haute-Savoie virgins (waar ik mezelf -na één zomerseizoen werken- natuurlijk ook nog steeds onder schaar). Eenmaal op het juiste pad was het kletsen en genieten geblazen. Ik liep met Remco, Marieke, Mariët en Ralph. De groepjes ontstonden op een organische manier, gebaseerd op looptempo. We liepen door bossen, rende een rode piste af en wandelde vervolgens weer een blauwe op, maakte een bewijs-selfie bij un petit chalet en daalden vervolgens weer af door het bos.
Ik werd werkelijk overvallen met energie. Het gaf een heel surrealistisch, gelukzalig en basaal gevoel om zo desolaat in de verse sneeuw met prachtige uitzichten rond te banjeren.
