Voyage en Solo et le Sunset Mouët
Tour du Chez Théo via Col du Saix et le Sunset Mouët
EMIns Dag 4
Vandaag stonden er twee 'Verticals' op de planning. Een Vertical (ook wel VK, Vertical Kilometer) is de benaming voor een zeer steile, korte beklimming waarbij je in maximale hartslag omhoog gaat. Ik had zin in een dagje voor mezelf, dus ging ik niet mee met de eerste route.
Col du Saix (1.626m)
- 12.3 km
- 650 hm
- 03:30 uur
In plaats daarvan ging ik alleen op pad. Rond 10:00 vertrok ik vanuit het hotel en liep ik door het weiland en vervolgens omhoog richting Col du Saix (1.545m). Het voelde magisch om alleen in dat witte landschap te worden opgenomen. Ik kwam onderweg naar de Col niemand tegen. Het maakte me enerzijds rustig maar ook juist wel een beetje gespannen. Toen ik bijna bij de Col was liep ik namelijk langs een steile helling omhoog en zag ik hoe dik het pak sneeuw was waar ik op liep. Mijn kennis over lawine gevaar is nihil en dus maakte ik me plots ineens zorgen dat er een plakkaat sneeuw zou verschuiven die mij vrolijk met zich mee zou nemen naar beneden. En dan zou er dus niemand zijn die alarm zou kunnen slaan. Dit doemscenario duurde gelukkig niet lang. Na enkele minuten een ongezond-hoge hartslag te hebben gehad was ik op de Col en kon ik in rust van het uitzicht genieten.
Vanaf hier was het nog een klein stukje naar Chalet de Théo (ook wel Chez Théo genoemd), waar ik -onder het genot van een kopje koffie- van het uitzicht op Mont de Grange genoot. Even later liep ik naar ski-station Barbossine, waar mijn ski-pas afgewezen werd en ik dus maar te voet naar beneden ging naar Châtel. Ik kocht een lekkere baguette en liep langs de auto-weg terug naar het hotel.
Sunset Mouët
- 1.4 km
- 400 hm
- 00:31 uur
De Sunset Mouët was een ervaring die vermoed nooit te gaan vergeten. In het kort? Zo snel mogelijk steil omhoog klimmen, om vervolgens de zon achter de bergen te zien verdwijnen en te genieten van een privé-diner met de groep in Alpage du Mouët.
Om 16:45 verzamelden we voor het hotel om naar richting de start van de Vertical te rijden. Vanaf de parkeerplek zou het ook nog een stukje wandelen zijn naar de uiteindelijke start. Dit bleek uitdagender dan de deelnemers (en begeleiding) had gedacht. Na mate de tijd vorderde en de paadjes minder op paadjes begonnen te lijken groeiden de twijfels over of we de startplek nog überhaupt voor zonsondergang zouden bereiken. Maar, na een avontuurlijke route door het bos en over sneeuwhellingen kwamen we dan (ongeveer tijdens zonsondergang) aan.
Hier vertrokken we om de minuut, de langzamere lopers eerst, zodat we boven min of meer tegelijk zouden aankomen. Ik vond het heftig, om zo'n dertig minuten helemaal tot het gaatje te gaan. Ik denk eigenlijk niet dat ik mezelf ooit zo fysiek heb gepusht als tijdens deze race, wat wellicht ook wel iets zegt over mijn competitiviteit ;)
We kregen groentesoep, salade, Tartiflette en Tarte Myrtilles en voor de liefhebbers nog een zelf gebrouwen likeur van de Alpage eigenaar. Na het diner hobbelden we voldaan, in het donker en met de koplampjes op terug naar beneden.
